Hoe vind je de beste kinderwagen?

Joodse mystici zeggen dat een engel van boven naar de moederbuik wordt gestuurd. Daar krijgt de ongeborene les, zodat hij is voorbereid op het leven. Als de geboorte nadert, legt de engel Zijn vinger op de lippen van het kind, dat vervolgens alle Wijsheid vergeet. De kennis blijft nog wel bestaan op een onbetwist niveau. Het is de taak van ieder mens om alle wijsheid die in ons zit naar dat niveau te tillen.

Het is eerste kerstdag. Ik heb een wat vreemd gevoel in mijn buik, maar het voelt meer grappig dan wat anders. ‘Als dit het is, valt het mee, joh. Het is best een lekkere tinteling,’ vertel ik Geert. Ik vraag me af of het wellicht komt door het warme voetenbad de avond ervoor. Pedicure Anky had deze tip uit grootmoeders tijd gegeven. ‘Ik was mijn zwangerschap zo zat. Dus ging ik met mijn voeten in een warm bad en de weeën begonnen.” En nu lijkt het er toch ook een beetje op dat bij mij hetzelfde gebeurt. Geert besluit de verloskundige te bellen. Want zonder tegenbericht staan om vier uur mijn moeder en de voltallige Belgische schoonfamilie voor de deur. Geert en ik organiseren namelijk het kerstdiner dit jaar, voor elf mensen. De jonge verloskundige Else-Marie constateert na wat voelen (au!) dat er nog niets aan de hand is. ‘Je kunt gewoon kerst vieren hoor.’ Ik antwoord ‘fijn’ , maar ben toch wat teleurgesteld dat ik vandaag weer geen moeder zal worden. Maar het scheelt, denk ik, dan kan ik nog even nadenken hoe ik de beste kinderwagen ga uitkiezen, schiet er door mijn hoofd. Apart hoe je hersenen soms werken.

Om halfvier gaat de bel: mijn moeder arriveert in Chanelpakje en een wolk van parfum. Een kwartier eerder zijn de milde krampjes voelbare samentrekkingen geworden. Ik fluister haar toe: ‘Ik denk dat het is begonnen’. Ze reageert direct als door een zwerm bijen gestoken: ‘Denk, denk! Natuurlijk is het begonnen! Bel iedereen af!’ Maar een kwartier later gaat de bel alweer, ditmaal stapt de Belgische schoonfamilie uitbundig binnen. Ik serveer sushihapjes, maar sla zelf over. Ik luister naar de nieuwjaarsbrief van mijn elfjarige blonde neefje Ame en doe mijn best om te lachen. Even later zeg ik zo normaal mogelijk dat ik even naar boven ga en laat iedereen achter aan tafel. ‘Wat heeft Christine toch?’ vraagt mijn schoonvader als de gastvrouw is verdwenen. ‘Maar papa toch, dat zijn weeën,’ antwoordt schoonzus Sonja. Een moment later is ze boven, met de veertienjarige Niels. Ik probeer zo ontspannen mogelijk te kijken, maar het valt niet echt mee. ‘Voelt het ongeveer als een gescheurde meniscus?’ wil Niels, de voetballer van de familie, weten. Sonja laat hem weten dat het toch wel wat erger is. Niels gaat er somber van kijken. Maar als hij ziet dat ik hem observeer, lacht hij met een blik van: dan zal het best meevallen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s